Ηλίας Καλλιώρας : Σιωνισμός και Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ, World Council of Churches) είναι μια παγκόσμια και οικουμενιστική οργάνωση. Ο κεντρικός της στόχος και σκοπός είναι η προώθηση της παγκόσμιας θρησκείας και η εξαφάνιση της Ορθοδοξίας. Αποτελεί μια κοινωνία από 340 περίπου «εκκλησίες». Από τις οποίες οι 157 είναι τακτικά μέλη. Αντιπροσωπεύει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους, σε περισσότερες από 100 χώρες. Ιδρύθηκε στις 23 Αυγούστου του 1948. Στα ιδρυτικά του μέλη συμπεριλαμβάνονταν το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου.

Διαβάζουμε κάποια στοιχεία και ειδήσεις της εποχής εκείνης που αφορούσαν την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών: «Η Α’ Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ, κατόπιν των αναλόγων προετοιμασιών, συνεκλήθη εις την πόλιν Άμστερνταμ της Ολλανδίας από της 22ας Αυγούστου μέχρι της 4ης Σεπτεμβρίου 1948». Κατ’ αυτήν «εγένετο δεκτή η ίδρυση του ΠΣΕ, ψηφίστηκαν το Καταστατικό, οι Κανόνες και οι Κανονισμοί, οίτινες διέπουν την λειτουργία του ιδρυθέντος οργανισμού».

Και ακόμη: «Δια πρώτη φορά εις την ιστορία Εκκλησίαι, Ομολογίαι και Ομάδες παντοίων αποχρώσεων συνήρχοντο επί το αυτό και ίδρυον ένα παγκόσμιο εκκλησιαστικό οργανισμό με καθορισμένο σκοπό και ορισμένες αρχάς». Το Συνέδριο τούτο εις την Ολλανδία «φέρει χαρακτήρα ιδρυτικό» και «συνιστά μίαν απαρχή».

Σήμερα το ΠΣΕ συγκεντρώνει τις περισσότερες από τις Ορθόδοξες εκκλησίες και έναν αριθμό Προτεσταντικών «εκκλησιών», όπως είναι, για παράδειγμα, η Αγγλικανική «εκκλησία», αρκετές Λουθηρανικές , Μεταρρυθμισμένες, Μεθοδικές και κάποιες Βαπτιστικές και Πεντηκοστιανές «εκκλησίες». Πέραν αυτών, στο ΠΣΕ συμμετέχουν λίγες ή και οι λεγόμενες Παλαιο-καθολικές «εκκλησίες», καθώς και ένα ευρύ φάσμα ή αριθμός από ενωμένες και ανεξάρτητες «εκκλησίες». Η Ρωμαιοκαθολική «Εκκλησία» του «Αγίου», του «Αλάθητου» και του «Πρώτου των Πάντων Όλων» Πάπα της Ρώμης, σκοπίμως και για να μην χάσει, αυτομάτως, το δήθεν Πρωτείο, δεν είναι μέλος του ΠΣΕ.

Εντούτοις, όμως, η «εκκλησία» της Ρώμης συνεργάζεται πολύ στενά με το ΠΣΕ, στο οποίο αποστέλλει παρατηρητές και εκπροσώπους σε τακτική βάση. Από την δική μας χώρα, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος, στο ΠΣΕ συμμετέχει και κοινωνεί και η Ελληνική Ευαγγελική «εκκλησία». Το Ανώτατο Διοικητικό Σώμα του Συμβουλίου είναι η Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ. Από το έτος 2010, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου είναι ο Όλαβ Φίξε Τβάιτ, από την «εκκλησία» της Νορβηγίας, η οποία συναριθμείται στις Λουθηρανικές «εκκλησίες».

Όπως ήδη έχω αναφέρει σε προηγούμενο κεφάλαιο, οι Ορθόδοξοι ανταποκρίθηκαν στο Διάγγελμα-κάλεσμα του 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που αφορούσε την ίδρυση «Κοινωνίας των Εκκλησιών». Το εν λόγω αγαπητικό Πατριαρχικό Διάγγελμα, ενθαρρύνει και προτρέπει τις χριστιανικές εκκλησίες να θεωρούν ως «αλλήλας» αναμεταξύ τους. Και όχι ως «ξένας και αλλοτρίας». Και, επίσης, όλους τους Χριστιανούς, ανά την οικουμένη, να είναι ή να θεωρούνται, ως συγγενείς, «συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ».

Και, ωσαύτως, με βάση το Διάγγελμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετείχαν, επιπροσθέτως και επισήμως, στις 2 οικουμενιστικές και προτεσταντικής έμπνευσης οργανώσεις: 1. «Πίστις και Τάξις» των Αγγλικανικών εκκλησιών. 2. «Ζωή και Εργασία» των Λουθη¬ρανικών εκκλησιών. Και όλα αυτά κατά την περίοδο του μεσοπολέμου.

Εντούτοις, όμως, επιβάλλεται να σημειωθεί εδώ ότι οι Ορθόδοξοι θεολόγοι που μετείχαν τότε στα Συνέδρια των ανωτέρω δύο οργανώσεων (Γενεύη 1920, Στοκχόλμη 1925, Λωζάννη 1927, Εδιμβούργο 1937), έδιναν πράγματι και ομολογουμένως ορθή μαρτυρία της Μιας και Ζώσας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ως της μόνης, της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Χωρίς ταλαντεύσεις, καθαρά και αστερίσκους.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών ήρθε δήθεν για να συνενώσει τις αυτοτελώς μέχρι τότε εργαζόμενες προτεσταντικές οργανώσεις «Πίστις και Τάξις» και «Ζωή και Εργασία». Και, επίσης, για να αποτελέσει την απαρχή για μια πιο ισχυρή, δυναμική και παγκόσμια των παρουσία «όλων των εκκλησιών» ανά την υφήλιο. Με άλλα λόγια, ήρθε για να διασυνδέσει και να ενοποιήσει όλα τα αιρετικά δόγματα και τις ομολογίες κάτω από μια νέα, κραταιά, εωσφορική, «πνευματική» και «αγία» και οικουμενική ομπρέλα του Εβραιοκίνητου Πάπα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανταποκρίθηκε καταφατικά και με θετικό πνεύμα στην παγκόσμια πρόσκληση, υπό τον βασικό όρο ότι πρόκειται περί μια μορφής συνεργασίας και μόνον επί κάποιων πρακτικών θεμάτων. Και όχι βεβαίως, περί συμμετοχής σε δογματικού τύπου αναζητήσεις και συζητήσεις. Όσο, παρομοίως, και ότι οι κατά καιρούς εκπρόσωποί της δεν θα συμμετέχουν σε καμία από τις τυχόν συμπροσευχές που θα ελάμβαναν χώρα ή και σε άλλες λατρευτικές εκδηλώσεις.

Αυτό το γεγονός φαίνεται και από την γενικότερη στάση των Ορθοδόξων αντιπροσώπων στα πρώτα Συνέδρια του ΠΣΕ, όσο και επίσης των διαφόρων τμημάτων του, που ήταν όντως εν τοις πράγμασι Ορθόδοξη και ομολογιακή. Για παράδειγμα, στην Γενική Συνέλευση του Νέου Δελχί, το 1961, οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι δήλωσαν: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι μία Ομολογία, μία εκ των πολλών, μία μεταξύ των πολλών. Δια τους Ορθοδόξους η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι “η” (καθαυτό) Εκκλησία».

Και ότι επίσης: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει την αντίληψιν και συνείδησιν, ότι η εσωτερική της δομή και η διδασκαλία της συμπίπτουσι προς το αποστολικόν κήρυγμα και την παράδοσιν της αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας… Εξ Ορθοδόξου επόψεως δύναται η παρούσα οικουμενική προσπάθεια να χαρακτηρισθή ως “οικουμενικότης εν χώρω”, η οποία αποσκοπεί εις συμφωνίαν μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών, όπως αύται υφίστανται επί του παρόντος. Η προσπάθεια αύτη είναι εξ Ορθοδόξου επόψεως πλήρως ανεπαρκής και ατελής».

Είναι πολύ σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι στα διάφορα και κατά καιρούς συνέδρια των οργανώσεων του ΠΣΕ είχαν επισημανθεί υπό των Ορθοδόξων αντιπροσώπων αρκετές, ουσιώδεις και ανυπέρβλητες θεολογικής και δογματικής φύσης διαφορές με τις αντίστοιχες προτεσταντικές, όπως είναι, λόγου χάρη: α) περί ορατής και αοράτου Εκκλησίας. β) περί του πολιτεύματος της Εκκλησίας. γ) περί του τις των υφισταμένων Εκκλησιών είναι η γνησία. δ) περί του ιερατείου ή εκκλησιαστικού αξιώματος. ε) περί της ιεράς Παραδόσεως. στ) περί του Συμβόλου της πίστεως. ζ) περί των «μυστηρίων», κοκ.

Εντούτοις, αρνητικότατο χρονολογικό και εκκλησιαστικό σταθμό αποτελεί η Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στο Νέο Δελχί, το 1961. Και τούτο γιατί, έκτοτε, άρχισε μια νέα και ηττοπαθής πορεία και περίοδος στις σχέσεις των Ορθοδόξων με το ΠΣΕ. Μια αρνητικότατη περίοδος, που συνιστούσε και την απαρχή της απομάκρυνσης των Ορθοδόξων ακόμη και από αυτή την δική τους και Ορθόδοξο εκκλησιολογία.

Και από τότε, οι Ορθόδοξοι σταμάτησαν πλέον να καταθέτουν ιδιαίτερη ή χωριστή δήλωση στα συνέδρια κλπ. Δυστυχώς, επικράτησε η πανθρησκειακή πρόταση του καθηγητού Νικ. Νησιώτη ή ότι: «Η ενότητα πραγματώνεται με τις ενέργειες του τριαδικού Θεού… Όλος ο κόσμος δυνάμει βρίσκεται σε τούτη την ενότητα. Σχισματικές εκκλησίες δεν υπάρχουν, αλλά μονάχα εκκλησίες σε σχισματική κατάσταση μέσα στη μία αδιαίρετη Εκκλησία».

Κατά την περίοδο, από την έναρξη των Πανορθοδόξων και των Προσυνοδικών Διασκέψεων, ή, δηλαδή, από το 1961 μέχρι το 1986 και εντεύθεν, το σύνολο των Ορθοδόξων Εκκλησιών συμμετέχει στο οικουμενιστικό ΠΣΕ. Επίσης, παραλλήλως αναπτύσσονται και διμερείς διάλογοι με ετερόδοξες εκκλησίες, ομολογίες και κοινότητες. Ο αρχικά αθέατος και υπόγειος και σιωνιστικός οικουμενισμός, φουντώνει σιγά-σιγά. Εντείνετε πια και δημοσίως.

Για παράδειγμα, ο πρώτος από τους διμερείς θεολογικούς διάλογους που ολοκληρώθηκε, ήταν ο διάλογος μεταξύ των Ορθοδόξων και των Αντιχαλκηδονίων. Ο διάλογος των δύο πλευρών πραγματοποιήθηκε με την πρωτοβουλία, την εποπτεία και την οικονομική ενίσχυση του ΠΣΕ. Και ο οποίος, εν τέλει, κατέληξε σε μια σειρά από συμφωνίες, κοινές δηλώσεις και προτάσεις. Το έτος 1993.

Λόγω του απολύτως οικουμενιστικού και πανθρησκειακού του προσανατολισμού, είναι απολύτως λογικό και φυσικό το ΠΣΕ να μην έχει καμία θεολογική ταυτότητα ή πνευματικό στίγμα. Καμία Θεϊκή ψίχα ή ουράνια ουσία. Αφού, για να υπηρετήσει τον υπόγειο, παγκόσμιο, δυσώδη και τον μέγιστο σκοπό του, αναγκάζεται, εκ των ενόντων ή εκ των πραγμάτων, να μεταβάλλεται συνεχώς. Κατά τις ανάγκες ή κατά το δοκούν. Όπως το διατάζουν να πράξει τα παγκόσμια αφεντικά τους ή εκείνοι που υπηρετούν την κορυφή της Νέας Τάξης Πραγμάτων: Οι κοσμοκράτορες Ρότσιλντ.

Γι’ αυτούς που γνωρίζουν την πραγματική, την ύπουλη, την αθέατη όψη, όσο ομοίως και τους Χριστοκτόνους Σιωνο-εβραϊκούς στόχους, σε παγκόσμιο επίπεδο, καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι, στην πραγματικότητα, το ΠΣΕ δεν θέλει να έχει ούτε αναζητεί ούτε και στο μέλλον θα έχει επίσης καμία συγκεκριμένη ταυτότητα. Όταν θέλεις με κάθε τρόπο και μέσο να υποτάξεις και να σκλαβώσεις ολόκληρη την ανθρωπότητα, δεν σου χρειάζονται ταυτότητες και στολίδια. Αλλοίμονο! Τον αντίχριστο ετοιμάστε και τα μάτια σας 14 ή 666 διεθνείς Σιωνιστές Εβραίοι!

Εικονικά, και μόνον για τα κοσμικά μάτια των ανθρώπων ή των πιστών, η δήθεν ταυτότητα του ΠΣΕ δίδεται ή αποδίδεται από τα επόμενα και ευρέως αποδεκτά κείμενα-βάσεις της Θ’ Συνελεύσεως στο Porto Alegre της Βραζιλίας. Που έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο 2006. Ή, δηλαδή: α) Την «Τελική Έκθεση της Ειδικής Επιτροπής για την συμμετοχή των Ορθοδόξων στο ΠΣΕ», β) Το «Κείμενο περί εκκλησιολογίας: Κεκλημένοι να γίνουμε η Μία Εκκλησία», και γ) Το «Προς μία κοινή Κατανόηση και ένα κοινό Όραμα του ΠΣΕ».

Επί της ουσίας, όπως προκύπτει αβίαστα από την βαθύτερη μελέτη αυτών των κειμένων, η προτεσταντική εκκλησιολογία συνεχίζει να προπλάθει, να διαμορφώνει και να κυριαρχεί το θεολογικό πλαίσιο λειτουργίας του σιωνιστικού υπερ-οργάνου που ονομάζεται ΠΣΕ. Και, παρά τις όποιες δήθεν και εμφανείς αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας που επέφεραν κάποιες αντιδράσεις και παρεμβάσεις, η κυλιόμενη και εξωτερική ταυτότητα του ΠΣΕ είναι κατά βάση προτεσταντική. Φιλοσοφική. Εικονική. Αντιορθόδοξη. Μεταπατερική. Οικουμενιστική. Σιωνιστική…

(Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Πανθρησκεία: Η Λερναία Ύδρα της Νέας Τάξης», Εκδόσεις Αγαθός Λόγος, 2023).

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας